Eins og flestir nýstúdentar stend ég á krossgötum í lífinu, veit ekki hvernig ég á að haga mér, hvert ég á að fara og hvað ég á að gera: hvað framtíðin ætti að bera í skauti sér eða hvaða væntingar ég vil að hún uppfylli.

Þess vegna hef ég að undanförnu leitað inn á við, meðal annars aftur í tímann, til að leita svara við þessari spurningu. (Eins og reyndar fleiri, að mér skilst). Og þar sem ég sit og hlusta á kanadíska rokkbandið Our Lady Peace, sem til langs tíma átti fyrsta sætið hjá mér, velti ég fyrir mér nokkrum klisjukenndum staðhæfingum sem koma fyrir í textum hjá þeim, en hér er ein sem mig langar að deila með ykkur:

,,Talking is just masturbating without the mess."
Semsagt. Að tala er bara að fróa sér nema það kemur ekkert gú. Yfirlitt tölum við ekki um neitt nema okkur sjálf, eða í það minnsta um hlutina frá okkar eigin sjónarhorni (því af hverju ættum við líka að tala um hlutina frá annarra sjónarhorni?) Ég þetta, ég hitt. En í raun er öllum líklega nokk sama og láta blaðrið sér lynda því það gefur þeim gilda ástæðu (eða frekar afsökun?) til að fróa sér yfir þig á móti. (Þetta á náttúrulega ekki alltaf við, ég vil ekki alhæfa).

Lífið er fullt af klisjum, hverri annarri væmnari, sem reynast flestar, þegar upp er staðið, vera sannar. Við neitum bara að trúa þeim af því þær eru klisjur. Þar til við upplifum þær sjálf, enda nútíma einstaklingar ekki auðtrúa fólk (sbr. hlutfall einstaklinga af minni kynslóð sem halda fram trúleysi og/eða vantrú). Við erum tortryggið fólk, enda alin upp á þessum tímum.

Og talandi um trú. Er líf eftir dauðann? Ekki er um að villast að sumir virðast hafa eldri sálir en aðrir - eru andlega þroskaðri en jafnaldrar á þann hátt að erfitt er að útskýra það með félagslegum eða erfðafræðilegum hætti - en það sannar hvorki né afsannar að fólk lifi oftar en einu sinni. Er sálin yfirleitt til eða er hún aðeins afleiðing heilastarfseminnar?

En hvað sem endurholdgun líður held ég að það sé best að taka engar áhættur og lifa þessu lífi til hins ýtrasta, því við munum líklega aldrei vita hvort við fáum annað tækifæri til þess, jafnvel ekki í dauðanum.

(Sko til, hér er klisja sem ég er farin að trúa vegna þess að ég upplifði hana sjálf).

Annars langar mig að trúa á endurholdgun. Það er eitthvað svo ævintýralegt við hana. Alveg eins og mig langar að trúa að einhversstaðar á hálendi Bretlands sé kastali þar sem börnum er kennt að galdra, og að til sé hliðstæður heimur þar sem sálir manna ganga við hlið þeirra í líki dýra. Í stuttu máli sagt, vildi ég óska að lífið væri ævintýr. Og líklega getur það alveg orðið það með viðeigandi fyrirhöfn. Þess vegna ættum við að reyna að upplifa allt sem okkur dettur í hug að langa til, því það er það besta sem er í boði.

Annað sem mig langar að deila með ykkur sem ég hef lært. Að alhæfa ekki um sjálfan sig (eða yfirleitt). Það vindur alltaf upp á sig einhvernveginn, einhverntímann. Með því að alhæfa erum við að setja persónuleikanum okkar reglur sem okkur gæti reynst erfitt að halda. Allavega keypti ég mér gulan kjól og líkar vel þó ég hefi fullyrt mörgum sinnum í mörg ár að ég noti hvorki gult né blátt.

Ætli ég sé ekki bara að eldast. Breytast. Þroskast? Eða er ég farin út af sporinu, er ég að tapa sjálfri mér, markmiðum mínum og reglunum sem ég setti persónuleika mínum fyrir löngu síðan? Er persónuleikinn kannski bara boðefni og hormón sem breytist eftir því hvernig þessum tveimur líður? Eða er rauður þráður, persónuleikaeinkenni sem haldast út alla ævina? Er sá rauði þráður kannski sálin, og þess vegna getur persónuleikinn verið breytilegur en einstaklingurinn alltaf hinn sami? Að sálin sé eins konar akkeri persónuleikans sem veðrast með tímanum, en sálin haldist stabíl nema eitthvað komi upp á. Komi stormur kann akkerið að leysast upp úr festinni sbr. sálfræðilegir kvillar.
Minnir á Freud.

En þó ég sé farin að hallast að því að allar klisjur séu sannleikur í sykruðum umbúðum verð ég samt að lýsa yfir viðbjóði á þeim. Helst vildi ég fá þær umbúðalaust með fræðilegum útskýringum og skilgreiningum til að skilja þær - því eins og ég hef áður sagt er ég tortryggin manneskja af tortrygginni kynslóð og trúi ekki blint á neitt.

Þess vegna vona ég að útskýringar mínar á nýjustu klisjum lífs míns séu ykkur fullnægjandi og að þið hafið orðið einhvers vísari af þessari lesningu.

Gluggaveður og ég er bara í vinnunni.
Rólegt að gera; það fatta ekki allir skjólið í vatninu.

Sumarið að koma: Í anda; í raun. Og útskriftin á næsta leyti. Þvílíkt bras, já og kostnaður. Hvernig stendur á því að jafnvel ég sem hef haft fastar tekjur í allan vetur, er nánast gjaldþrota eins og allir hinir þegar líður að vori. Blessunarlega treysti ég engum fyrir því að sauma á mig útskriftarmúnderingu nema sjálfri mér. Það lækkar kostnaðinn niður í bara efniskostnað í hnésítt pils. Og skyrtu. Og skó. Og greiðslu. Og stúdentahúfu. Og Carminu, borðhald, óvissuferð, Dimmisjóbúning og bakkelsi í útskriftarkaffi kl. 15.15 þann 17. júní. Þér er boðið ef þú sérð þér fært að mæta.
Annars verður þetta ekki veisla, bara smá kaffiboð með nánustu ættingjum, vinum og tengdafólki. Og þeim sem lesa bloggið mitt.

Gott merki um að sumarið sé komið er að ég er hætt að ganga í sokkum í vinnunni. Now it's just me and them stinky slippers.

Og undarlegt eins og það er, en hefur alltaf verið, þá eru öll verkefnaskil á sama tíma, nay, sama dag. 6. maí, gott fólk, er dagurinn sem ræður örlögunum. Ég skil ekki hvaðan öll þessi verkefni koma. Ég sem er búin að státa af því alla önnina hvað ég er í litlum skóla. Ég fæ soltið á tilfinninguna að ég sé búin að vera á heljarinnar fylleríi alla önnina og einn daginn vaknaði ég, í þynku og minnisleysi. Hvert fór allur tíminn sem ég átti eftir í þessum skóla? Hvað er ég búin að vera að gera síðustu 3 mánuði?

Jú. Kabarett. En það var líka gott fyllerí.*

Og háskólanám. Svo ég segi eins og er...
Fór í leikhús í gærkvöld, á Creature eftir Kristján Ingimarsson, og þvílíkt og annað eins. Það eina sem ég hef séð sem kemst í hálfkvisti við þetta var Frelsarinn sem er jú, líka eftir Kristján Ingimarsson. Þessi maður kann svo sannarlega að tjá sig með líkamanum.
Og hvað hefur það að gera með háskólamenntun mína?

Er ég að fara að játa ást mína á leiklist og athyglisþörf og lýsa yfir áformum um leiklistarnám?

Nei.

En eftir sýninguna fylltist ég þvílíkum enþúsíasma til athafna, svo ég vissi ekki hvert ég ætlaði! Ég þurfti útrás fyri tjáningu og vissi ekki hvernig. Ég veit bara að þó ég vinni í sundlaug og sé á leið í háskólanám á Akureyri þá ætla ég mér eitthvað miklu meira og stærra, ég veit bara ekki ennþá hvað það er eða hvernig ég ætla að gera það.

Ég er hreinlega ekki tilbúin að takast á við lífið í þeirri mynd sem ég ætla mér. Ekki tilbúin að fullorðnast. Enda er ég fullkomlega sátt við lífið eins og það er, og ég ætla mér að njóta þess eins lengi og ég hef aldur til.

Semsagt, lífið er fyllerí, og ég er að fíla það.



*Ef ske kynni að rangir aðilar skyldu lesa þetta þá vil ég benda á og hafa það á tæru að þetta er samlíking: Kabarett var ekki raunverulegt fyllerí, heldur er ég hér að líkja ferlinu við fyllerí. 

Komin heim fyrir jólin.
Búin að kaupa jólagjafir handa öllum.
Jafnvel mér.

Ekki alveg eins dýrar gjafir og áætlað var í upphafi vegna þess að ég týndi kortinu mínu í annað skipti í þessum mánuði tveimur dögum fyrir jól og þurfti að fara í bankann og ganga í gegnum langt og erfitt og flókið ferli til að geta tekið út smá aur af gamalli bók sem ég er löngu hætt að nota. Fékk stöðumælasekt á meðan sem ég ætla ekki að borga af því ég á hana ekki skilið. Á þó ábyggilega eftir að guggna á endanum og borga helvítis sektina. Eins og þegar ég fékk stöðumælasekt fyrir að leggja í fatlaðrastæði fyrir utan skólann í fyrra. Ég ætlaði sko alls ekki að borga hana. Það hefði hvort eð er enginn annar laggt þarna. Í það minnsta ekki löglega. En ég borgaði hana á endanum.

Við erum nýflutt. Ég, Óli og kisan Kjáni, og búum nú í Strandgötu 45.
Og í flutningunum varð kisa smeyk. Ekki einungis var hún komin á nýjan stað og fólk sem hún hafði aldrei séð áður var að framkalla ógnandi hávaða við að bera kassa, heldur fann hún líka svo ómissandi góðan felustað undir eldhúsinnréttingunni. Hún var þar í næstum tvo sólarhringa og kom hvorki fram til að éta né skíta (enda hefur hún varla þurft að skíta fyrst hún var ekkert búin að éta?). Það var einkar niðurdrepandi tími. Engin kisa til að ráðast á tærnar okkar á nóttunni. Engin kisa til að elta mann á röndum. Engin kisa sem dottar til fóta og rýkur upp um leið og á okkur bærist, í von um að við myndum vakna til að leika. Engin kisa sem mjálmar sárt þegar hún týnir dótinu sínu.

Í nýju íbúðinni var dágóð fúalykt á baðherberginu og það kom innan tíðar maður að leita að upptökum lyktarinnar. Kom á daginn að efnið sem sett var undir flísarnar á gólfinu var ekki vatnshelt og án allra viðvarana var baðherbergið rifið upp og allt í einu er ekkert klósett. Æi vá...

Svo ég fór og gisti hjá tengdamömmu í nokkra daga, þangað til mr. Iðnaðarmaður var búinn að rífa upp allt gólfið, leyfa viðnum að þorna, setja upp nýja gólfplötu og setja klósettið upp aftur. Gisti þar á ágætis svefnsófa sem var þó ekki ágætari en svo að mér hefur verið illt í bæklaða hryggjarliðnum mínum síðan.

Nú, áheyrnarprufur fyrir Kabarett eru nýyfirstaðnar. Loksins. Ég hef ekki haft tíma fyrir neitt annað þessar þrjár vikur sem þær stóðu yfir. Þess vegna bað ég líka um lengri skilafrest á hinu og þessu og þarf fyrir vikið að gera meira í jóla-próflestrar-fríinu. Og af gefnu tilefni vona ég innilega að allir séu sáttir með sitt því þetta hefur verið virkilega erfitt á mig. 

Og nei - takk fyrir að spyrja - ég ætla aldrei aftur að vera í vinnu, 22 einingum, formaður félags að halda áheyrnarprufur og flytja rétt yrir jólin aftur. Maður skyldi ætla að margir yrðu undrandi yfir því að ég skuli ekki hafa grennst á þessum tíma þar sem ég hef aðeins borðað á hlaupum, þegar ég hef borðað, en ég hef góða skýringu á því. Nefnilega, þegar ég hef náð mér í bita hefur það nánast undantekningarlaust verið sætabrauð eða núðlur/pasta. Þess vegna hef ég líka bætt á mig og gefur mér enn meira að hugsa um í jóla-próflestrar-fríinu.

Og eins og eflaust margir tóku eftir þá skrifaði ég nánast engin jólakort í ár. Ég kom mér hreinlega bara ekki í það. Það eru jú, kreppujól. Ég átti frídag í desember, og ég fór á fyllerí. Og það var besta fyllerí sem ég hef átt síðan á Rhodos. Ég átti það skilið og ég mátti það alveg. Ég gáði. Bráðum verð ég líka tvítug. 

Svo ef þú liggur heima og vorkennir sjálfum/sjálfri þér fyrir að hafa ekki fengið jólakort frá mér eða að hafa ekki fengið hlutverkið sem þú óskaðir þér í Kabarett, þá máttu éta það sem úti frýs og vittu til, ekki ætla ég að vorkenna þér.

Jólakveðja,
Pála sem er búin að fá sig fullsadda.

Eeeee... Halló.

Ég kann ekki lengur að tjá mig, hvorki hér né í bundnu máli og hef því ekkert skrifað vikum saman. Ætli það sé ekki þetta sem þeir kalla ritstíflu. Og þó ætti ég að hafa nóg að tjá mig um, því nú eru spennandi tímar. Mótmæli, atvinnuleysi, undirskriftarlistar (oh you know I like those): nýmóðins raunsæi. Nú er lag að kveikja nýja elda. Nú er tíminn til að verða merkilegt raunsæisskáld eins og Steinn Steinarr og allir þessir stóru.

Kannski set ég of mikla pressu á mig sjálfa. Kannski er ég að reyna að vera stærri en ég er. 
... að minnsta kosti vona ég að þetta sé bara ritstífla en ekki táknræn birting endaloka tjáningsára minna.
(því ég verð jú bráðum tvítug)

Tvítug og stúdent frá MA.
Og ég er farin að halda að það sé bara alls ekki svo slæmt. Satt best að segja hef ég kviðið því í rúm 3 ár að sá dagur renni upp að ég þarf að yfirgefa þetta námsmannasafmélag sem er mér svo kært. En nú er ég komin á þá skoðun að tími sé kominn til að breyta til. Því lífið hófst í MA, fyrir MA var ekkert. Fjögur ár í sama farinu er bara alveg nóg. Mín bíða endalausir möguleikar eftir MA. Nú er þetta ekki lengur spurning um félagsfræðibraut eða náttúrufræðibraut, LMA eða kórinn, fjölmiðlafræði eða uppeldisfræði. En við þetta er ég líka nokkuð smeyk. Hvað svo?

Ég get ekki talið það hversu oft ég hef verið spurð að því hvað taki við hjá mér eftir MA. Og ég get heldur ekki talið hversu mörg svör ég hef gefið. 

Og kannski er ég geðveikt mainstream týpa og heilaþvegin af því sem er móðins í dag, en ég veit bara að mig langar að gera eitthvað alveg ógeðslega artí. Fara í alvöru söngnám. Fara í Listaháskólann. Taka listnámsbraut í VMA eða fara í Myndlistarskólann. Læra fatasaum og -hönnun í Iðnskólanum eða fara í einhverskonar hönnunarnám í New York og búa á Manhattan. Jafnvel arkitektúr eða innanhússhönnun. Gefa út ljóðabók og halda Bergþóru-tribute tónleika á Græna Hattinum. Læra á hljóðfæri, kannski fiðlu eða klarinett.

Eða opna veitingahús með grískum matseðli (því ég hef komist að því mér til mikillar gremju að slíkt er ekki til á Fróni)

Lengi vel var svarið við þessari spurningu svo einfalt, því árum saman var ég alveg viss um að ég vildi verða sálfræðingur. Ég var svo viss svo lengi að ég fór að efast og nú er ég komin á þá skoðun að ég hafi bara viljað læra sálfræði til að taka sjálfa mig á sálfræðinni, sem reyndar hefur ekki gagnast mér mikið. En þrátt fyrir þessa breyttu stefnu í lífsleið minni sé ég ekki eftir því að hafa valið félagsfræðibraut á MA. 

Eins og líklega fæst ykkar vita ætlaði ég mér nefnilega að fara í MH. Og eins og enn færri vita, ekki einu sinni ég, ætlaði ég að fara í MH af rangri ástæðu. Ástæðu sem miklu seinna reyndist vera valtari en mér hafði órað fyrir.

En nóg um misgjörðir mannsins. 
Það er orðið allt of langt síðan ég hef fengið nægan svefn svo ég kveð að sinni.

Það er ekki lengur í tísku að blogga.

Til gamals skólafélaga:

Þema þessa sumars er frelsi.

Ég held það sé kominn tími á smá öpdeit.

Hve óhemju óþarfa vesen að líða,

Hver er tilgangur lífs þíns?